Reformy
Władzę przejęła Konstytuanta. Rozpoczęła działalność od zniesienia feudalizmu i przywilejów stanowych. Jednak prawdziwą reformą, która najpoważniej zaważyła na dalszych losach rewolucji, było uchwalenie 26 sierpnia 1789 roku Deklaracji praw człowieka i obywatela. Dokument ten, bazujący na dorobku myślicieli oświeceniowych, uznawał za absolutnie naturalne, że ludzie od urodzenia są zupełnie równi i wolni. Wprowadzał też wolność wyznania, myśli, słowa, druku, własności osobistej. Suwerenem ogłoszono lud, a nie jak dotąd - króla. Władza została, na podstawie opracowań Monteskiusza, podzielona na trzy części - wykonawcą, ustawodawczą i sądowniczą. Starano się je skonstruować tak, by nawzajem się blokowały i uniemożliwiały zdobycie którejś z tych władz uprzywilejowanej pozycji, co w przyszłości mogłoby zaowocować powrotem do absolutyzmu lub innych form tyranii. Dość zabawne, że Deklaracja praw człowieka i obywatela została początkowo przedstawiona w formie nawiązującej do mojżeszowych tablic z dziesięcioma przykazaniami - wszak już niedługo Kościół katolicki miał być we Francji uciskany, księża albo mordowani, albo zmuszani do uznania władzy świeckiej za ważniejszą od boskiej, religia, oprócz jedynej właściwej, stworzonej przez rewolucjonistów, miała być krwawo tępiona. Księża byli zmuszani do przysięgania wierności rewolucji, zlikwidowano zakony. Lud wielokrotnie w barbarzyński sposób rozprawiał się z duchownymi, niszczył świątynie, bezcześcił dziedzictwo Kościoła. Szybko okazało się, że pozornie piękne idee rewolucji - to tylko idee. Deklaracja spłynęła hektolitrami krwi pomordowanych w jej imię Francuzów. Teoretyczna wolność okazała się w praktyce zwyczajną tyranią rewolucjonistów, a niejako - tyranią ludu. Ponownie, jak przed wybuchem rewolucji, wolność była dla wybranych.